Zapiski na marginesie

Dla mnie nawet ten „jakiś czas” jest cenny. Jak wspominałam już niejednokrotnie w moich filmach, ja chcę żyć cały czas, nie tylko oczekiwaniem. Chcę czuć się dobrze tu i teraz, codziennie. Chcę mieć miejsca, które przytulą mnie, kiedy jest mi smutno. I które będą świadkami dobrych chwil.

Jestem tu. W końcu. Tak długo na to czekałam – na dni wolne od zobowiązań i list rzeczy do zrobienia, a za to przepełnione pełnymi relaksu chwilami w moim siedlisku. Jego spokojem, szumem drzew i świergotem ptaków. Porankami na tarasie z kubkiem parującej kawy. Spacerami po lesie. A jednak pierwsze dni upłynęły inaczej. Nie umiałam w ciągu jednej chwili wejść w ten spokój. Relaks nie przyszedł automatycznie. Byłam jak łabędź na jeziorze – na zewnątrz spokój, a pod powierzchni

Za chwilę opublikuję mój nowy film na YouTube, w którym zapraszam na mojego bloga. Jak zawsze, trochę się denerwuję – czy się spodoba, czy wywoła dobre emocje, refleksję… Każdy film to wiele godzin pracy, często ponad dwieście ujęć, które przycinam i łączę w opowieść – z narracją i muzyką. To za każdym razem taki mały maraton – pomysł, nagrywanie, montaż… Tym razem było mi dość ciężko, może to jakieś przesilenie, może coś jeszcze, ale kosztowało mnie sporo wysiłku, żeby prze

Postrzeganie czasu jest bardzo subiektywne, to jasne dla każdego, kto na coś czekał. Czasem dni, a nawet godziny i minuty rozciągają się w nieskończoność, a czasem tygodnie i miesiące mijają niemal niezauważenie. Tak samo jest z postępami. W skali bieżącego dnia wszystko wydaje się mozolne, powolne i niewielkie. Ale kiedy spojrzymy wstecz, okazuje się, jak te małe kroki, małe poprawki, inwestycje i zmiany przyczyniają się do postępu... Przeglądając stare zdjęcia w poszukiwa

No i nie pojechałam wczoraj do ogrodu na przeprawę z pokrzywami i pająkami. A to dlatego, że niebieskie niebo okazało się jednak ułudą. Już w południe zaczął wiać wiatr, a niebo zaciągnęło się ciężkimi chmurami. A potem... A teraz boję się pojechać, bo nie wiem, co tam zastanę. Moje walczące o przeżycie sadzonki i kiełkujące rośliny dostały wczoraj spore baty. Tak mi ich żal! A pojechać muszę. Chcę. Powinnam. Kusi mnie, żeby właśnie tak zatytułować mój następny film na YouT

Moje zwierzaki i promienie słońca wpadające przez niezasłonięte okno obudziły mnie krótko po piątej rano. Wyszłam przed dom w kurtce narzuconej na piżamę i otwartym jednym okiem, bo drugie nie dało rady się obudzić, i już pierwsze hausty porannego powietrza i widok czystego, błękitnego nieba sprawiły, że zachciało mi się działać. Dzisiaj mam wolne popołudnie, a że jest szansa, że słońce nie da się chmurom, a jeśli nawet, to może przelotnie, pojadę zmierzyć się z miejscem w o